ساعاتی  پیش از طریق وبلاگ یکی از دوستان وارد یک سایت آموزش زبان شدم  که همه ی زبانهای زنده ی دنیا را آموزش می دهد !

اول اینکه این سایت که لینکش کردم ، میتونه برای علاقه مندان به یادگیری زبانهای خارجی خیلی مفید باشه . اما موردی که می خوام راجع بهش حرفی زده باشم ؛ نکته ی  دومه .

دوم اینکه  دقایقی پیش  متوجه شدم هر زبانی ( منظورم اسم زبانه ) اشتقاق صریح  و برداشت مستقیم از کشور یا ملیتیست که به آن زبان حرف می زند .

وقتی خوب دقت کردم و تلفظ  شیرین زبان فارسی را به زبانهای مختلف برسی کردم ...

به عنوان مثال در زبان انگلیسی : پرژن  ، در زبان ژرمنی یا آلمانی : پرزیان  ،  درزبان لاتین و ایتالی : پرسینو ، به زبان اسپانیولی : پرسیانو  ، و و و

در همه ی این زبانها ؛ لفظ ِ دال و مشار به زبان سرزمینمان همان صفت نسبی پارسی ست که به سرزمین پارس اشاره دارد .

اما متاسفانه از هر مرد و زن پارسی که بپرسی به چه زبانی حرف می زند ؛ بلافاصله پاسخ خواهد داد :

فارسی !!!

به دنبال یافتن دلیل این مغالطه ی  واژه ای و هویتی خیلی گشتم .

آخر سر ظریفی نکته ی ظریف و قابل توجه را یادآور شده بود . { به زبان کهن و دیرین پارسی می گوییم  فارسی ... چون در زبان عربی حرفی به نام و لفظ ِِ  پ  وجود ندارد !!! }

دیگر زیاده حرفی برای گفتن و نوشتن ندارم . لطفا اگر کسی اتمولوژی اثبات پذیر یا دلیل وجیهی برای سوالم داره ، راهنماییم کنه .