دیشب ...

یادم افتاد که شاعر بودم !

 

 

                                        و ناگهان همه ی خاطرات من مردند

                                        و یک شبه همه گلهای باغ  پژمردند

 

                                        چنان مترسک پوسیده ای که افتاده

                                         تمام حیثیتم را ...  کلاغها بردند

 

                                         نبودی آه ... ببینی چگونه افتادم

                                         ندیدی آه ... چه به روزگارم آوردند

 

                                         مرا به جرم تو را دوست داشتن کشتند

                                         مرا به خاطر شعری پر از تو آزردند

 

                                        ولی تو ...

                                         تو ...

                                         تو نه .

                                          من !

                                          من گناهکارم که ...

                                         دچار تو شدم وغنچه هایمان مردند

 

                                         دچار مزرعه ی سبز چشمهایی که

                                         مرا به هیچ گرفتند و هیچ نشمردند !

                                                              ***

                                          و اینک این منم - روح آن مترسک پیر -

                                         که زنده زنده شبی موریانه ها خوردند .

                                                                                                  ( ر.رحیمی )

 

 × نظر خودم :

 - غزل تازه ست و هنوز جا برا تغییرات داره . با بعضی از کلمات راحت نیستم . قافیه خیلی اذیتم کرد و مجبور شدم  تصاویری که معنایی تر و ملموس تر بود را یا تغییر بدم ، یا ازشون بگذرم .