حوله را به صورت کشیدم در آینه ی صبحگاه و ناگاه ...

: چه پیر شده ای پسر !

چانه ات به سپیدی می زند و چشمانت مچاله شده اند انگار . بی حالی ! درست مثل زمانهایی که حوصله  نداری و خودت را مجبور می کنی از زیر پلهای عابر بگذری و وانمود کنی انگار ندیدیشان و هیچ جوابی ندهی فحشهای گاه و بیگاه راننده ها را پس ِ بوقهای ممتدشان . مثل همین دیروزی که ...

                               ×راننده ای فریاد زد کوری مگر یارو ؟

                               من گفتم آقا نه ! دلم تنگ است غمگینم

                                از صبح تا حالا به دنبال خودم هستم

                                از صبح دیگر سایه ی خود را نمیبینم

                                ها پس بگو : دیوانه ای ! دیوانه ؟ نه آقا

                                 گفتم که ... دلتنگم  ... نمیدانم ...

یا دیشبی که وقتی با خواهر زاده ات دست دادی ... آنچنان دستت را فشار داد که  استخوانهایت سوت کشیدند و به رو نیاوردی و تمام شب را در رختخوابت بی حال بودی !

خدایا ؛

چقدر دیر است !

خیلی جاها نرفته ام . خیلی کارها نکرده ام . خیلی چیزها نخوانده ام . خیلی فیلمها را ندید ه ام و ...

خیلی زود دارم تمام می شوم !

 

× قسمتی از یک شعر قدیمی ناتمام