و سرانجام ... غزلی

دیشب ...

یادم افتاد که شاعر بودم !

 

 

                                        و ناگهان همه ی خاطرات من مردند

                                        و یک شبه همه گلهای باغ  پژمردند

 

                                        چنان مترسک پوسیده ای که افتاده

                                         تمام حیثیتم را ...  کلاغها بردند

 

                                         نبودی آه ... ببینی چگونه افتادم

                                         ندیدی آه ... چه به روزگارم آوردند

 

                                         مرا به جرم تو را دوست داشتن کشتند

                                         مرا به خاطر شعری پر از تو آزردند

 

                                        ولی تو ...

                                         تو ...

                                         تو نه .

                                          من !

                                          من گناهکارم که ...

                                         دچار تو شدم وغنچه هایمان مردند

 

                                         دچار مزرعه ی سبز چشمهایی که

                                         مرا به هیچ گرفتند و هیچ نشمردند !

                                                              ***

                                          و اینک این منم - روح آن مترسک پیر -

                                         که زنده زنده شبی موریانه ها خوردند .

                                                                                                  ( ر.رحیمی )

 

 × نظر خودم :

 - غزل تازه ست و هنوز جا برا تغییرات داره . با بعضی از کلمات راحت نیستم . قافیه خیلی اذیتم کرد و مجبور شدم  تصاویری که معنایی تر و ملموس تر بود را یا تغییر بدم ، یا ازشون بگذرم .

                                  

/ 15 نظر / 6 بازدید
نمایش نظرات قبلی
زری

باتمام تغییراتی که میگین به دل خواننده هاش نشست... جای بحث نداره, دلنشین بود مرسی[گل]

سعید

با سلام و عرض ارادت. ممنون از حضور و لطف شما. من چندان اهل شعر نیستم و اگر در جایی با صدای بلند شعری را حتی ابیات شناخته شده را بخوانم آبرویم می رود! من علاقه وافری به شعر و ادبیات داشتم اما دانشگاه و رشته های مهندسی و این جامعه نخراشیده کار خود را کردند و زورشان به ما چربید! یا حق.

رامین دارابی

غرض بهانه ای بود که یادی از شما کنم و مدتی است که شمارا زیارت نمکیم ولی بعداز این به وبلاگت سری میزنم موفق باشید

سیرن

زیبا بود ولی من بیشتر ترجیح میدم به شیوه شعر نو بخونمش نه غزل!زیبا تر میشه...امتحان کنید

محبوبه

آشتی [چشمک] خوب بود [دست] زیاده چیزی نمیگم باز میای ورش میداری امنیت نداریم که [شوخی]

رئيس

غزل جالبي بود رسول جان ،اصلاتو ابتدا به ساكن شاعربودي ،ازعهد دقيانوس! تا الان- منتظراشعارتم ،جديدا ،قديما

sadat Ahovan

This was a Poet - It is That Distills amazing sense From ordinary Meanings And Attar so immense fom the Familiar species (Dickinson) I am really impressed

منصوری

سلام اگه میخواین تعریف کنم بیخود منتظر نشین چون احتیاجی به تعریف نیست زیباست!!!! راستی آقای رحیمی " مزرعه سبز چشمها" منو به یاد این انداخت که اصولا چشم سبز دوست داشتید اگه فضولی نباشه میشه بگید خانمتون چشم سبز هستند یا نه؟ البته رنگ مهم نیست مطمئنا بسیار برازنده هستند راستش با این عبارت یاد ایام جوانی افتادم یادش بخیر روزگار خوبی بود. موفق باشید

منصوری

راستی سادات جان از اینکه از طریق آقای رحیمی خبری هم از شما گرفتم خیلی خوشحالم . امیدوارم هر جا هستی موفق و شاد باشی